نوشته ی زیر شعر و برگردان یکی از اشعار سر فیلیپ سیدنی می باشد که آن را به صورت سه دوبیتی و یک مثنوی به فارسی برگردانده ام. با امید آنکه از خواندنش دلتان ذره ای تازه شود و با نظر های سازنده دل مرا تازه کنید.


Astrophel and Stella

I

Loving in truth, and fain in verse my love to show,
That she, dear she, might take some pleasure of my pain,
Pleasure might cause her read, reading might make her know,
Knowledge might pity win, and pity grace obtain,—
I sought fit words to paint the blackest face of woe ;
Studying inventions fine, her wits to entertain,
Oft turning others' leaves to see if thence would flow
Some fresh and fruitful showers upon my sun-burned brain.
But words came halting forth, wanting invention's stay ;
Invention, nature's child, fled step-dame Study's blows,
And others' feet still seemed but strangers in my way.
Thus, great with child to speak, and helpless in my throes,
Biting my truant pen, beating myself for spite,
Fool, said my muse to me, look in thy heart and write.



چون از دل آ مد عشقم گفتم به شعر آرم
آلام خود که شاید شادی رسد به یارم
شاید بخواند از شوق زان شوق دانش آید
دانش به رحمش آرد بگشاید اوی کارم

جستم میان اشعار تاریک واژگان را
تا دلخوشت بدارم ابداع این و آن را
از دیگران بخواندم تا بر کویر ذهنم
بارانِ واژه بارد بارد پالایدم روان را

لیکن دوان برفتند طبع و کلام از دست
گو از ازل بدادند با صاحبانشان دست
هیهات در سرم نیز آرایه ها نماندند
پس بر زدم نهیبی گفتم به خود که ای مست

تا چند خیره مانی در بند بند اشعار
بنگر درون خود را آگه شوی ز اسرار